เหลือเวลาอีกกี่วันที่การสอบเข้ามหาลัยจะมาถึง
ไม่อยากจะนับ - - รู้สึกมันจะช้าจะเร็วก็ดูจะไม่มีความหมาย
ถ้าเฟิร์นยังนั่งเฉยๆ ไม่ลุกไปทำอะไรอยู่อย่างนี้
เฟิร์นหาตัวเองไม่เจอ...
และนั่นทำให้ไม่รู้ว่า มันควรจะเริ่มตรงไหน
เฟิร์นใช้ชีวิตปีกว่ากับการวนเวียนเรียนพิเศษ
ตื่นเช้ายิ่งกว่าไปโรงเรียนเพื่อให้เข้าเรียนที่ สยามทันตอนแปดโมงเช้า
ลุกออกจากห้องเรียนพิเศษหลังหกโมง
เดินทางไปกลับวันละห้าชั่วโมง
แล้วสุดท้ายก็จบที่ ไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินต่อยังไง
เฟิร์นก็ไม่รู้จะโทษอะไรดี
แต่ ก็ ช่างมันเหอะ ไม่สำคัญอะไร
เฟิร์นไม่หวัง เพราะเฟิร์นรู้ว่าหลายๆคนพยายามมากขนาดไหน
และเขาก็ควรจะได้รับผลตอบแทนที่ดีจากความพยายามอย่างหนักของพวกเขา
แล้วก็ไม่หวังให้อยู่ดีๆคำตอบที่เฟิร์นต้องการหล่นมาอยู่ตรงหน้า
ตลอดหลายสองสามปีที่ผ่านมา เฟิร์นสูญเสียอะไรหลายอย่างจริงๆ
ความมั่นใจ ความคิดสร้างสรรค์ ความหวัง ความกล้า
และความศรัทธา
...
แล้วเฟิร์นจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบไหนดี ?
ถ้าในตอนนี้ เฟิร์นไม่ทำในสิ่งที่วัยอย่างเฟิร์นควรจะทำ
ไม่เป็นไปอย่างที่ ครอบครัว สังคม หวังว่าควรจะเป็น
และบอกเสมอว่าควรจะเป็น