ยังไม่โต

เอนทรี่นี้ขอบ่น และ ระบาย

กับนิยายของตัวเอง ที่พึ่งเริ่มเขียนได้ไม่ถึงสิบตอน

นิยายที่พึ่งเดินมาได้ไม่นาน แต่กำลังใจของคนเขียนลดลงฮวบฮาบ

ก่อนอื่นต้องบอกว่าความกดดันของนิยายเรื่องนี้คือเป็นนิยายที่ใช้แข่งกับเพื่อนอีกคน

นั่นเป็นแค่ความกดดันแรกและไม่มีผลสักเท่าไหร่

แต่มันน่าท้อใจตรงที่ไม่มีคนอ่าน

ไม่ใช่นักเขียนอุดมการณ์แรงกล้า ที่ฉันจะเขียนแม้ไม่มีคนอ่าน

และไม่ใช่นักเขียนที่มีประสบการณ์มากมาย ก็แค่นักอยากเขียนคนหนึ่ง

อาจเป็นความผิดพลาดในหลายๆอย่าง ทั้งการโฆษณาที่ไม่ได้เรื่อง

และการอัพที่ไม่สม่ำเสมอ

รู้ตัวเองดีว่าอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถเรียกร้องคอมเม้นท์ได้

เพราะแม้แต่คนอ่านยังไม่มี!

ยิ่งพอไปดูยอดวิวต่อตอนยิ่งน่าใจหาย

ตอนแรกมี สามสิบกว่า

ตอนต่อมาถ้าไม่หนึ่ง สอง ก็เลยสิบมานิดหน่อย

ในขณะที่นิยายหมวดเดียวกันหลายๆเรื่องยอดวิวไม่ต่ำกว่าห้าร้อยครั้งต่อเดือน

แต่นี่จะปาไปจะครึ่งปีแล้ว ยังมียอดวิวแค่สองร้อยกว่าครั้ง

ก็ไม่รู้ว่าพลาดตรงไหน อาจจะพลาดตั้งแต่ความตั้งใจแล้วก็ได้

ก็แค่นิยายเรื่องหนึ่ง ที่ตั้งใจให้เป็นนิยายใสๆเหมาะกับเด็กๆและผู้อ่านทั่วไป

ก็แค่ไม่บรรยายว่าพระเอกหล่อแค่ไหน ผมทรงไหน ตาสีอะไร หรือสูงเท่าไหร่

ไม่มีฉากกอด ไม่มีฉากจูบ ไม่มีฉากไซร้

ไม่มีพระเอกใจร้ายที่ทำอะไรไม่เป็นนอกจากใช้กำลังบังคับนางเอก

ไม่มีอะไรเหมือนที่นิยายรักหลายๆเรื่องมี

และการเขียนเอนทรี่นี้อาจจะเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่

แต่ขอบอกว่าท้อ นิดหน่อย...มั้ง ที่นิยายไม่เป็นที่สนใจ

ใครๆหลายๆคนเรียกร้องหาความแตกต่าง

เรียกร้องหานิยายรักที่ดีงาม

แต่พอมีคนหนึ่งคนพยายามจะสร้างสรรค์มันออกมา

ก็ไม่เห็นคนเหล่านั้นโผล่หน้ามาเยี่ยมเยียนสักคน

ไม่ได้ท้อ แค่กำลังนั่งหัวเราะกับสัจธรรมของโลกใบนี้